6 Mart 2016 Pazar

Ye, Dua et, Sev.

  

(Filmi hala bir yerlerde izlemeyenler var ise en ivedi şekilde izlemelerini tavsiye ederim.)
Hiç kimse geldiğiniz yerden ötürü sizi sınırlandıramaz. Yaşadığınız şu hayatta tek limitiniz kendinizsiniz.






Uzun zamandır günlük şeklinde yazmıyorum çünkü araştırmaktan, okumaktan, izlemekten fırsat bulamıyorum. Yaklaşık bir kaç aydır her anımı değerlendirmek zorunda olduğumu düşünürek yaşıyorum. Öyle ki bu fikir  her saniyeme nüfus ediyor. Hayatım tamamen öğrenme-eğlenme üzerine kurulu bir düzende ilerliyor. Mesela;
Ofisteysem havada çok güzelse kimseciklere gözükmeden terasa kaçıyorum. Havayı bolca içime çekiyorum. En küçük anları yakalamak istiyorum. Ve bunları bir yandan karelemek, anlatmak.

Her anımı pamuklara sarıp saklamak istiyorum.
Özellikle mutlu olduğumuz anları buzdolabında saklayabilsek keşke..



Bu yüzden kızgınlıklarım, kırgınlıklarım, mutluluklarım herşeyimi yazıyorum. Bazen doğru geliyor insanlara, bazen yanlış. Sonuçta dost var, düşman var. Ben düşman edinmedim hiç, beni düşman olarak görenlerde umrumda olmadı. Kimseye hırslanıp yaralamak benim kalemim değil. He bazen dilimin kemiği olmuyor o ayrı cağğnım.
Bu yüzdendir sanırım düşmanların sevinmeside benim için önemli değil. Hissettiğim bir histen dolayı pişman olamam. Üzülüyorsam dileyen sevinebilir. 'oh, oh haketti' bile diyebilir. Desede üzgünümdür demesede.


Bir kişi bile okusa bu yazıyı ben aynı hissi hissetmişimdir, binlerce kişide okusa aynısı..

Ve ben sanırım biraz kaderciyim. Tamam tamam fazlaca diyelim şuna, üzülüyorsam muhakkaki haketmişimdir.
Yani bir yerde bir hata yapmasam niye üzüleyimki ?

Son senelerde bana bişeyler oldu.
 Artık insanları değil, etrafı değil, başkasının bana biçtiği kılıfı değil sadece kendimi ve kendi isteklerimi düşünmeye başladım.

Kendimi tanıyorum. Başladığım bu serüvende her gün kendimi daha çok keşfediyorum.
Tanıdıkça bazen nefret ediyorum bazen çok seviyorum. Ara ara gurur duyuyorum. Çoğu zaman gülüyorum, utanıyorum, tiksiniyorum.

  Plan yapmadan yaşamaya çalışıyorum. Çok çalışıyorum fakat tek bir planım yok, plansızlığın bana başarısızlık getireceğini düşünürken herşeyin sanki bu anı beklermiş gibi yoluna girmesi gerçekten ilginç. Beş sene sonrasına kadar plan yapan ben hiç bir plan yapmadan yaşamaya alışıyorum. Yarını düşünmeden hatta yarımsaat sonrasından emin olmadan.

Ve anlıyorumki;

Aslında yapılan planlarımın ters gitmesi yada hayal ettiklerimin olmaması hep kendimi tanımayışlarımdanmış. Meğer hayal ettiğim şeyler, benim dışındaymış, bana uymuyormuş zaten olmayacakmış.


Ve Not:
Sizin güzel ve kusurlu olmadığınızı hissettirecek tek kişi, yine sizsiniz. Kendinizi daima sevin.







2 yorum:

  1. Bu not kısmını keşke yıllaaar önce okusaydım ve uygulasaydım.
    Doğru yoldasın arkadaşım, aynen devam ;)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sayende notu tekrar okuyup bir kez daha sevdim kendimi 😌 bazı şeyleri ne yazıkki geç fark ediyoruz 😔

      Sil