3 Aralık 2015 Perşembe

Allahım beni görünmez yaparmısın ?







Kaçmak istiyorum.


Hiç bilmediğim bir şehre gitmek, insanlardan kendimi gizlemek istiyorum. O kadar yoruldumki kendimi herkesten korumaktan, sürekli dikenli telleri atlamaktan. Kendimi ifade etmeye çalışmaktan, iyi niyetlerimden, alınganlığımdan.. İyi ve kötü herşeyden yoruldum.

Rivrivin yanına gitmek istiyorum. Ağlarsam belki rahatlarım. Ona sarılıp uyumak istiyorum. Sımsıkı sarılsam belki geçer.
Şikayetlerden, daha fazlasından, sınavlardan, işlerden hepsinden bunaldım. Gönlüm nasıl yaralı tek kelime çıkmıyor ağzımdan kimseye tek kelime söylemiyorum. Etrafımda dönen herşeyin farkındayım fakat sesim çıkmıyor. Konuşmaya çalıştığım anda tıkanıyorum.
 Hiç bir olaya müdahale edemiyorum.
Çocukkende böyleydim hep çok kırıldığım bir olayı yada bir kavgayı anlatırken ağlardım.
Hala öyleyim.
Ahh rivriv neden taşındıkki ordan ne kadar ihtiyacım var sana hiç yormadan anlatırsan bana herşeyi.

Ben 'seni seviyorum' dediğimden tüm sorunlar çözülecek diye beklerken her sorun dağ oluyor. Ben alttan aldıkça geçecek sanırken iş daha da karmaşık bir hal alıyor.
 Birilerinin beni kandırması nede kolaymış, iyi niyetli güzel şeylere hemen kanıp içim kanasada sorun yokmuş gibi davranabiliyorum.

Allahım bana verdiğin herşey için teşekkür ederim. Şikayet etmiyorum. Bendeki sadece ;
Gönül yorgunluğu.
Olayları sana bırakıyorum. Herkesin ne yaptığının farkındayım ama gücüm yok engel olmakta istemiyorum. 

Kötü bir gece geçirdim.  Daha öncede bahsettiğim gibi televizyon seyretmiyorum. Kötü haberlere hiç bakmıyorum. Sürekli kendimi olumsuz olan herşeyden koruyorum. Çünkü çok etkileniyorum. 
Gece 3 gibi uyandım. Sosyal medyada gezinirken hayvanlara tecavüz olayına değinen bir paylaşıma denk geldim. Açmadım, okumadım bile. Bahsi, görüntüsü bile yetti.Yeni olan bir olay. Ağladım resmen ağladım. Tüm insanlıktan tiksiniyorum. Böyle insanlarla aynı ortamda yaşamaktan, nefes almaktan utanıyorum. Delirmek üzereyim. İnsanlar nasıl bu kadar kötüler. Hepsinin suratlarına kusmak istiyorum.

Anlayacağınız oki şu gün ölsem diyorum. 
Bu dünyaya ayak uyduramıyorum. 
Belki daha güzel bir yerde yeniden karşılaşırız.


















8 yorum:

  1. Kaçmak herkesin derdi ama kaçabilmek çok kolay değil. Bu dünyalılarla yaşamak zor vesselam...

    YanıtlaSil
  2. annem ilk iş hayatına atıldığımda bana ' şimdiye kadar sen fanustaydın, sürekli kollanıyordun artık gerçek dünyayı göreceksin' demişti. O kadar haklıymışki. Gerçek dünyayı ben hiç sevmedim.

    YanıtlaSil
  3. Hislerini paylaşıyorum ve ben o dediğini bir nevi yaptım. Bir yere kadar yapabildim yani. Kendi halimde takılıyorum, minimum düzeyde insanla gerçek yaşamda iletişim kurmayı gerektirecek bir düzen edindim. Ama, bu senin de yazdığın üzere yaşanan, yapılan kötülükleri, ayıpları görmeye, duymaya, acısını çekmeye, hüznünde kaybolmaya engel olamıyor... Yine de senin benim gibi bütün bunlardan had safhada acı duyanlar için az da olsa işe yarayan bir şey... Başka bir şey yazamayacağım; çünkü bu devirde insan olmak insan gibi hissetmek hastalık gibi bir illet ve maalesef bir tedavisi yok. En azından benim bildiğim yok. Kalemine sağlık.

    YanıtlaSil
  4. söylediklerini ciğerimde hissettim. ne doğru sözcüklerle söyledin;
    'çünkü bu devirde insan olmak insan gibi hissetmek hastalık gibi bir illet ve maalesef bir tedavisi yok' yorumun için ben teşekkür ederim.

    YanıtlaSil
  5. Şunu unutmayın insanlar karmaşık düşünmez, kaçan kovalanır klişedir bunu unutmayın, siz kovalayan olmayın, mesafeli duran olur o zaman değerli olan siz olursunuz

    YanıtlaSil
  6. kaçamaya çalışanı bırakma taraftarıyım :) yorumunuz için teşekkürler.

    YanıtlaSil
  7. Selam canım geldim ziyaretine.. Sanki aynı acıları yaşamışız aynı şeyleri paylaşmışız gibi... Duygular bir

    YanıtlaSil
  8. hoşgeldinn yeşimcim.. aynı noktadan baktığımız için :)

    YanıtlaSil