4 Mayıs 2015 Pazartesi

Acaba kafamın içini bir çalı süpürgesiyle temizlemek mümkün müdür ?


30. Mar, 2015

..

Hangimiz yara almadık ? Kenara ayırdığımız en temiz yerimizden, hemde defalarca.
Yazları teyzemin yazlığına gitmeyi kuzenlerim ve ben çokça severdik. Bir ara bizim için ora deniz, güneş, huzurdu. O yazda öyle başladı. Yukarki katta son ses müzik eşliğinde kız kuzenler birleşip diğer erkek kuzenimizi eziklediğimiz, tüm özeline girdiğimiz dönem. Mesajları itinayla okuyup  çektiği fotograflar ve yazdığı günlükleri tek tek incelediğimiz, kızlara yazdığı şiirleri büyüklerin yanında sesli şekilde dile getirdiğimiz günler.. Herşey gayet güzel giderken bir sıkıntı belirdi, annemin artan ağrıları. Hep ağrısı vardı dizlerinde, eklemlerinde onlar tanıdıktı. Bu başka bi ağrıydı üstelik Hareketini kısıtlayacak ölçüde kuvvetliydi. Eve döndük. Annem hemen doktora gitti. Çok geçmeden kanser olduğunu öğrendik tıpkı amcam gibi halam gibi.. Annemde kanserdi. Acil şekilde ameliyat olması gerekiyordu. Annem her gece ağlamaya başladı. Üstelik bunu bize göstermeden yapıyordu.Bir bakıyosun, balkondan bir ağlama sesi geliyor annem ağladığını görmeyelim diye balkona çökmüş ağlıyor gitsem sarılsam annem onu öyle görmemi istemeyecek, üstelik ne diyeceğim onu bile bilmiyorum. Kalbim o kadar acıyorki, sadece sarılıp ağlayabilirim. Ameliyata sayılı gün kala bir sabah annem beni kaldırdı. Yanına çağırdı. Çeyizimin olduğu sandığı açmış bana nelerimin olduğunu gösteriyor. 'Bak kızım ben bunları, bunları yaptım. olurda bana...... abinede bunları yaptım, o bilmez kızım.' boğazım kitlendi. Annem adeta kendini ölüme hazırlıyor. Benim annem hiç bir zaman  güçsüz  biri değildi. Sert, hırslı, bilgili ve çok güçlü bir kadındı. Ama şimdi annemi böyle görmek sığındığın dağın sen içindeyken çökmesi gibi.. kaçacak ne yerin var nede durdurabilecek gücün. Bu kadar kısa zamanda bu olanları beynim sindiremiyordu. Bir kaç gün sonra annem ameliyata girdi. İşte o gün benim elimden tutan insanları asla unutmam başta teyzelerim, kuzenim, ve 'mavi'lerden çok kıymetli bir arkadaş. Hani bazıları buda acımı diyince bizim acımızı küçümsediğini düşünürüz ya, yemin ederim bu acı bir başka ama. Ne yere ne göğe sığabilir. O gün hayattaki hiç birşeyin önemli olmadığını anladım ailem dışında. ameliyata giren herkes çıktı, annem yok. saatler geçti. Haber alamıyoruz. İçerdeki kimse ağzını açmıyor işte yaşarken ölüm. En kötü anlarımda hep orayı düşünüyorum kapının önünde çıkacakmı endişesiyle beklediğim anları. Sen bunu atlattın diyorum, herşey geçer. Nihayet annem çıktı. Yoğun bakım ünitesine geçirdiler.O günler geçti. Sevgilimin annem ameliyata girmeden hemen önce beni terkettiği, bazı arkadaşlarımın arayıp sormadıgı, acı içindeki günlerim bitti. aradan yıllar geçti. Annem şuan iyi sürekli kontrol altında. Kanser iyileşmez ama buna şükür. O günlerden geriye kalan şeyler 1- seni iteni.  2- düşerken seni tutan elleri asla unutma.
Ben o günleri hep yazmışımdır kenara, yanımda olanları annem o durumdayken beni yarı yolda bırakan adamları hepsini. 
şimdilerde ise hayat annem. Anneme kızsam kendime küsüyorum.
not: Hala nerde kaldığınızı merak eden bir aileniz varsa siz premsessiniz.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder